DOLAR: 2.23 TL
EURO: 2.87 TL

Otobiyografi örneği

örneği

Tek çocuktum.
60’larda 6’ıncı ayın 16’sında saat 6’yı 56 geçe, 06 trafik kodlu şehirde doğdum. Bu 6’lar hayat boyu peşimi bırakmadı.
Can Bartu’dan ad takmışlar; adımı ve tutacağım takımı seçme şansım olmadı.
Doğduğumda anayasa kabul edileli birkaç hafta olmuştu ve Menderes’in asılmasına birkaç ay vardı.
Anayasayı 10 yaşıma gelmeden budadılar, 30’uma varmadan Menderes’in itibarını iade ettiler.

Daha göbek bağımın ucu kurumadan evin önünden akan boklu dere taştığından bütün zıbınlarımı sel aldı; çıplak doğdum denilebilir.
Annem babam memurdu.
Annemin “daire”sinde, facit hesap makinalarıyla, DMO damgalı daktilolar arasında büyüdüm. Yandaki bina Tuslog’tu. Birtakım kızgın gençler üç günde bir gelip bağırır, çağırır, taşlarlardı. 68 kuşağıyla orada tanıştım.
Usluydum.
Sabah bir koltuğun üzerine bırakırlar, akşam gelip oradan alırlardı.
Utanılacak kadar normaldim. Hiçbir oyuncağımı kırmadım, zil çalıp kaçmadım, Ayşegül’lerimi yırtmadım. Şimdi onları tek tek oğlum yırtıyor.
Pazar’ları Ankara’da banyo günüydü. Koca odun parçalarıyla zor yanan kazanların kaynar sularında tuğla büyüklüğünde yeşil sabunları kafama yiye yiye yıkandım.
Babamdan fiske yemedim, ama annem feci keseler ve vurdu mu çınlatırdı.
Ulus’ta Santral Bebe’den giyinirdim. 5 yaşımda teyzem beyaz puantiyeli kırmızı gömleğimin üzerine maşrapayla su dökünce ilk kez intiharı düşündüm. Sonra vazgeçtim.
6 yaşımda feci bir trafik kazası geçirdim. Bir minibüs taklalar atarak geldi ve içinde bulunduğumuz Citroen’in üstüne çöktü. Arabanın motoru dizlerime bindi, kafam ön cama geçti. Alnıma çizili yara, alın yazısı değil, kaza kalıntısıdır.

Bir yaşgünümde sünnet oldum. Sünnet davetiyemin üzerinde baltasıyla bir adam ve kenarda bekleyen kedi figürü vardı. “Maşallah” yazılı şapka giydim.
3-5 arabalık konvoyla kısa bir Ankara turunun ardından Hacı Bayram’a gittik. Tören Harita müdürlüğünün bahçesindeydi,
ama aksilik işte, Haziran ortasında yağmur yağdı. Neyse ki top ve saat geldi de hediye, sevindim.

7 yaşımda beni Cuyibar Hanım’a teslim ettiler. “Hazırol” dediler, hazırolmuştum zaten. Resmimi çektiler. İlk gün ağladım, zamanla alıştım.
O yaz yakama kırmızı bir kurdele iliştirdiler: Okumayı sökmüştüm. Dikmek, yıllarımı alacaktı. Diploma törenimin filmini yıllar sonra bir sınıf arkadaşım getirdi. Filmin sonundaki mahçup çocuğa bakakaldım.İlk şiirleri halam fısıldadı kulağıma… Nazım Hikmet’in “Seçmeler”ini getirip evde ulu orta okumaya başladı. Etraftaki tedirginlikten anladım bu işte bir terslik olduğunu… Az önce bir örneğini gördüğünüz devrik cümle alışkanlığım o zaman başladı.

Ailece toplanıldığında günlerden Pazartesi ise ay çekirdeği ile Radyo Tiyatrosu dinlenir, “sair akşamlar” blum oynanırdı. Muhabbet varsa mutlaka pikapta Neşet Ertaş olurdu. Eniştem ya bağlamasının “döşünü” döve döve ve yanık yanık bozlak söyler ya da babamla muhtemel bir ayrılığa meydan okurcasına kenetlenerek halay çekerdi. Halay ekibinin üçüncü üyesi eksilmişti epey önce… Arada gece uzarsa rakıyı kapıp mezarlığa gittiklerini duyardım.

Zamanla Samanpazarı’ndan bana da bir bağlama aldık. Lakin okulda mandolin dersi vardı. Şu meşhur kültür ikilemiyle pek küçük yaştan tanışmış oldum. Evde bağlamayı mandolin gibi çalmakla, okulda mandolini bağlama gibi çalmakla suçlandım. Arabesk hayatım böyle başladı.

O yaz dayım nişanlısından ayrıldı. Bir gün anneannemin Altındağ’daki gecekondusunun bahçesindeki dut ağacının altına rakı sofrasını kurdu. Pikaba 45’lik bir plak yerleştirdi. “Bir Teselli Ver” çalmaya başladı. 30 yıl sonra belgeselini yapacağım adamla o zaman tanıştım.
(Her iki anlamda da) iyi misket oynardım. Müselleste zayıftım, tumbada fena sayılmazdım. Bileklerim lak-lak’tan çürük içindeydi.
“Marmaraspor”da mevkiim liberoydu.
Kızlardan ürkerdim.

Mahallede Şadiye diye mavi gözlü bir kız vardı. Şadiye diye dalga geçerlerdi. “Şad et”menin ne demek olduğunu anladığımda Şadiye’ler çoktan taşınmışlardı bile… Sezer Güvenirgil’e hastaydım. Koca bir defteri O’nun resimleriyle doldurmuştum. Cüneyt Arkın’a mektup yazıp resim istedim; “Fahrettin Cüreklibatur” imzalı bir kart geldi. Yıkıldım.

Orduevinin açık hava sinemasında Jerry Lewis filmleri oynuyordu, Dışkapı’da Yılmaz Güney’in “erişte Western”leri… Ben ikincileri seviyordum. “Sevgili öğretmenim”i Ankara Sineması’nda, “Spartaküs”ü Büyük’te izlemiştim. İkisi de işhanı oldular şimdi..
6O’ların sonuna doğru bir gün, “Pal sokağı”ndan arkadaşım Tayfun’la bizim evin yanındaki misafirhanenin camına burnumuzu dayayıp, içerde ışıklar saçan bir kutu gördük. “Pilli bebek” diye bir çocuk yürüyordu ekranda… şaşıp kaldık.
Birkaç sene sonra o ışıklı kutu bizim eve de geldi. Geldiği günün akşamı Kebap 49’dan pide söylendi; özel bir durumla karşı karşıya olduğumuza hepten inandım.
Epeyce zaman sonra o ışıklı kutunun içine daldım.

Oğlum önce burnunu dayayıp camına bana baktı, sonra arkasına dolaşıp babasını aradı.
1973’de Batur’un jetleri öyle bir uçtu ki tepemizden, ev yıkılıyor sandım…Meğer o hiçbir şeymiş.
Bir yıl sonra Ayvalık’ta tatil yaptığımız kampta “Savaş” alarmı verildi. Tanklar gelirken, insanların arabalara doluşup nasıl kaçtıklarını gördüm. Ürktüm.

Doğan Kardeş’ten Hey dergisine, Neşet Ertaş’tan Demis Roussos’a geçmiştim.
Kocabeyoğlu’nun altından Cat Stevens plakları alırdım.
Yıllar sonra O’nunla Yusuf İslam olarak tanışınca bale öğretmenim imam olmuş duygusuna kapılacaktım.

Bir süre “istekçilik” yaptım. “Camia “da namım yürüdü. Sonra “Kızlar yazışalım mı” türünden yılışıklıklara bulaştım bir ara…
Yanıtlayanların çoğuyla yazıştık, bazılarıyla tanıştık.

Yüzüm gözüm sivilcelenmeye başlamıştı. Çoğu kuşakdaşım gibi ilk seks derslerini Arzu Okay’dan aldım. En iyi parçalar Kerem sinemasındaydı, ama Şevket Kazan diye bir adam ikide bir sinemayı bastırıp filmleri toplattırıyordu. Aradan çeyrek asır geçti; ben çoluk çocuğa karıştım, Arzu Okay Fransa’da dükkan açtı, ama Şevket Kazan hala Adalet Bakanı’ydı.

15 yaşında “arkadaşlık teklif ettiğim kız” (“flört” sonradan geldi, “çıkmak” ondan da sonra… “yatmak” ağza bile alınmazdı) “Beni bir seks filmine götür” diye tutturdu. Başına bir şapka geçirip Sinema 70’e götürdüm. Gişede hemen farkettiler. Yine de içeri buyur ettiler. Sinemada en az 100 adam vardı. Çocuk boyunlarımızı yere devirip onların arasından geçerek arkada bize gösterilen locaya kurulduk. Parça yoktu. “Danıştay kararıyla” “İsveçli Bakire” oynuyordu, ama başrol oyuncusunun Türkiyeli muadili hemen arkada olduğu için salondakiler perde
yerine locayı izlemeyi tercih ettiler. Kasılıp kaldık.

Öpüşme daha edepli bir filmde kısmet oldu. Yıldız Kenter’in genç kızıyla birlikte Yunan mezalimine karşı direnişini hikaye eden bir film vardı. Laf olsun diye gitmiştik. “French kiss” neymiş orada anladım.
Islandım.

Öptüğüm kız, peşimden bizim liseye yazıldı. Geceleri uzun mektuplar yazıp, sabah oldu mu götürüp çantasına sıkıştırıyordum. O da kendi yazdıklarını bana veriyordu. Eve teyp alınınca O’na kasetler doldurmaya başladım. Prestij plaktan daha seri üretim yapıyordum.
Bir “fan klüp” kurmuş, şiir yarışmaları, köylere kitap kampanyası gibi “sosyal faaliyetler” yürütüyorduk. Bayramlarda Kızılay postanesinin önünde buluştuğumuzda tebrik kartı tezgahlarında burnu sümüklü çocuk fotoğrafları görmeye başlamıştık.
Genellikle fotoğrafın hemen altında, halamın yıllar önce gizliden gizliye kulağıma okuduğu şiirlerden birkaç mısra olurdu.
O çocuklara üzülür, ama şiirleri severdik.

Sonra bir gün okulun ön camına bir Hergün gazetesi asıldı. Manşette “Kızıllar kudurdu” yazıyordu. 1 Mayıs kana bulanmıştı. O günlerde Atatürk büstünün altındaki “Bağımsızlık benim karakterimdir” yazısı söküldü, yerine “Komünizm görüldüğü yerde ezilmelidir” yazısı asıldı.
Gerisini hatırlamak bile istemiyorum.
Hayatımızın en güzel yıllarını aldılar elimizden…

Onları hiç affetmedim,

Kendimin Popüler Tarihi CAN DÜNDAR (Alıntıdır)

Sponsorlu bağlantılar

Otobiyografi örneği Konusuna Ait Etiketler

Bu Konuyu Sosyal Medyada Paylaş

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Yorum Yaz

Yukarı Çık