Y harfi ile başlayan İsimlerin Anlamları

Y harfi ile başlayan İsimlerin Anlamları

YAHŞİBAY : (Tür.) Er. – İyi tanınan, saygın kimse.
YABAN : (Fars.) Er. 1. Yabancı. 2. Issız kır, ova, çöl, sahra. 3. Dışarı, başka ülke, gurbet. 4. Ekin tarlası.
YABAN GÜLÜ : (Fars.) Ka. 1. Kır gülü. Bozkır çiçeği. 2. Kuşburnu.
YABAR : (Tür.) Er. – Güzel koku, misk.
YABENDE : (Fars.) – Bulucu, bulan. Keşfeden. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YABGU : (Tür.) Er. – Eski Türk devletlerinde “hükümdar” anlamında kullanılan bir unvan.
YADE : (Fars.) Ka. – Hatıra.
YADİGAR : (Fars.) – Bir kimseyi ya da bir olayı anımsatan kimse. Bırakılan anı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAFES : (Ar.) Er. – Hz. Nuh (a.s.)´un üçüncü oğlu. Tufandan sonra Hazar denizinin kuzeyine yerleşmiştir. Türk soyunun atası olduğu söylenir.
YAĞAN : (Tür.). – Yağmur, kar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAĞIN : (Tür.) Er. 1. Yağmur. 2. Düşman yağı. 3. Yiğit. 4. Arka, sırt.
YAĞIZ : (Tür.) Er. 1. Esmer. 2. Doru. 3. Yiğit. 4. Bakımlı hayvan.
YAĞIZALP : (Tür.) Er. – Esmer, güçlü yiğit.
YAĞIZBAY : (Tür.) Er. – Esmer kimse.
YAĞIZER : (Tür.) Er. – Esmer kimse.
YAĞIZHAN : (Tür.) Er. 1. Esmer hükümdar. 2. Yeğni, katı, cesur han.
YAĞIZKAN : (Tür.) Er. – Asil, soylu kan.
YAĞIZKURT: (Tür.) Er. – Esmer, güçlü, kuvvetli kimse.
YAĞIZTEKİN: (Tür.) Er. – Esmer, güçlü, erkek.
YAĞMUR : (Tür.) Ka. – Gökten damlalar halinde düşen su.
YAĞMURCA: (Tür.) Er. – Bir tür geyik. Dağ keçisi.
YAHŞİ : (Tür.) Er. 1. İyi, güzel, çok güzel. 2. Yiğit, yakışıklı. 3. Toy, deneyimsiz genç.
YAHŞİHAN : (Tür.) Er. – Genç, güzel hükümdar.
YAHYA : (İbr.) Er. – ´Allah lütufkardır” anlamında. Kur´an-ı Kerim´de 5 yerde ismi geçen ve Zekeriyya (a.s.)´nın oğlu olan peygamber.
YAKTIN : (Fars.) Er. – Kabak. Kavun, karvpuz, hıyar gibi toprakta uzanıp, yetişen bitki.
YAKUT : (Ar.) 1. Parlak kırmızı, şeffaf kıymetli taş. 2. Sibirya´nın kuzey kısmında yaşayan bir Türk kavmi. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAKZAN : (Ar.) Er. – Uyanık, gözü açık.
YALABUK : (Tür.) Er. 1. Güzel, yakışıklı, sevimli. 2. Parlak, ışıltılı. Şimşek. 3. Çevik, atik, işgüzar. 4. Kavgada üstün gelen.
YALAP : (Tür.) Er. 1. Parıltı. 2. İvedi, hızlı, çabuk. 3. San renkli bir kuş. 4. Şimşek.
YALAVAC : (Tür.) Er. – Peygamber, elçi.
YALAZ : (Tür.) Er. 1. Alev. 2. Bayrak.
YALAZA : (Tür.) – Alev. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALAZABEY: (Tür.) Er. – Ateş gibi.
YALAZALP : (Tür.) Er. – Alev gibi parlak yiğit.
YALAZAN : (Tür.) – Berk, şimşek. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALAZAY : (Tür.) – Ayın kırmızı ışıklar açar hali. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALÇIN : (Tür.) Er. 1. Sarp. 2. Düz kaygan. 3. Parlak, cilalı.
YALÇINER : (Tür.) Er. – Çetin, sert ve yiğit.
YALÇUK : (Tür.) Er. 1. Parlak, parlayan. 2. Elçi.
YALDIRAK : (Tür.) Er. – Ak, parlak, ışıltılı.
YALE : (Fars.) – Sığır boynuzu. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALGIN : (Tür.) Er. 1. Serap, ılgın. 2. Alev.
YALIM : (Tür.) Er. 1. Alev, ateş. 2. Kılıç, bıçak vb. kesici yüzü. 3. Kaya. Sarp yer, uçurum. 4. Şimşek. 5. Kuvvet, kudret. 6. Onur, derece. 7. Çalım, gurur.
YALIN : (Tür.) 1. Gösterişsiz, sessiz, sade. 2. Alev, ateş. 3. Taş, büyük kaya. 4. Çıplak, örtüsüz. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALINAY : (Tür.) – (bkz. Yalın). Ayın en görkemli ve sade görüntüsü. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YALINÇ : (Tür.) Er. – Karışık olmayan, sade, yalın, yapılması ve anlaşılması kolay olan.
YALKI : (Tür.) Er. 1. Yalın, tek. 2. Işın.
YALMAN : (Tür.) Er. 1. Kılıç, kama, bıçak, mızrak´ın ağzı veya ucu. 2. Sarp, dik. Eğik, eğinik.
YALTIR : (Tür.) Er. – Parlak, parlayan.
YALTIRAK : (Tür.) Er. 1. Işık, parıltı. 2. Kuyruklu yıldız.
YALTIRAY : (Tür.) Er. – Ayın ışıltısı.
YAMAÇ : (Tür.) Er. 1. Dağın ya da tepenin herhangi bir yanı. Karşı. Yan. 2. Yakın. 3. Bedel, karşılık.
YAMAN : (Tür.) Er. 1. Kötü, korkulan, şiddetli. 2. Cesur, güçlü. 3. İşbilir, kurnaz, becerikli.
YAMANER : (Tür.) Er. – Güçlü, cesur erkek.
YAMANÖZ : (Tür.) Er. – Özü güçlü olan.
YANAÇ : (Tür.) Er. – Yön, taraf.
YANAL : (Tür.) Er. 1. Yanda olan, yana düşen. 2. Alaca, değişik renkli. 3. Kırmızı pembe. 4. Nehir yatağı.
YANAR : (Tür.) Er. 1. Parlayan, parıldayan. 2. Kaplıca. 3. Aralık ve Ocak ayı.
YANIK : (Tür.) Er. 1. Yanmış olan, esmer. 2. Duygulu, dokunaklı. 3. Kavruk, gelişmemiş. 4. Aşık.
YANIKER : (Tür.) Er. – Aşık, vurgun kimse.
YANKI : (Tür.) – Sesin bir yere çarpıp geri dönmesiyle duyulan ikinci ses, ses yansıması. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAPINCAK : (Tür.) Ka. – Seyrek taneli, kırmızı bereli bir üzüm türü.
YAPRAK : (Tür.) Ka. 1. Bitkilerde ekseriya klorofilli, yeşil renkli, çeşitli şekil ve yapıda olan soluk almaya yarayan uzantı. 2. Kitap yaprağı, varak.
YAREN : (Fars.) Er. – Arkadaş, dost, yakın dost.
YARIDİL : (Fars.) – Gönül arkadaşı, sevgili. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YARKAYA : (Tür.) Er. – Sarp, uçurumlu kaya.
YARKIN : (Tür.) – Şimşek, ışık, ışıklı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YARLIK : (Tür.) Er. 1. Buyruk, ferman. Yasa, kanun. 2. Yoksul, acınan. 3. Bağış, lütuf.
YARUK : (Tür.) Er. – Işık, aydınlık, parlaklık, parıltı.
YASA : (Tür.) Er. – Sevinç memnuniyet, beğenme ve alkış ifade eder
YAŞAM : (Tür.) – Doğumdan ölüme kadar geçen süre, hayat. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YASAN : (Tür.) Er. 1. Tertip, düzen. 2. İmge, belirti. 3. Bir işi yapma isteği, karar. 4. Öngörü. 5. Baskın.
YAŞAR : (Tür.) – Doğan çocuğun uzun ömürlü olması dileğiyle konulan adlardır. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YASAVUL : (Tür.) Er. 1. Koruyucu muhafız. 2. İlhanlılar devrinde ordu müfettişliği yapan kimse. 3. Jandarma, polis.
YASEMİN : (Fars.) Ka. – Zeytingillerden, güzel kokulu ve ekseriya beyaz veya sarı çiçek açan sarılgan ağaççık (jasminum).
YASER : (Ar.) Er. – Bolluk, varlık, zenginlik, varlıklılık.
YAŞIK : (Tür.) Er. – Işık, parıltı, parlaklık.
YAŞIL : (Tür.) Er. 1. Yeşil. 2. Erkek ördek.
YASİN : (Ar.) Er. – Kur´an-ı Kerim´in 36. suresinin başlangıcı. Asıl manası bilinmemekle birlikte, “Ey insan, Ey Seyyid” gibi muhtelif anlamlar çıkarılmıştır.
YAŞIN : (Tür.) 1. Işık, parlaklık. 2. Gizli. 3. Şimşek.
YASUN : (Tür.) Er. 1. Tarz, üslup, töre. 2. Doğa, tabiat.
YATMAN : (Tür.) Er. – Boyun eğen, uysal, yumuşak başlı kimse.
YATUK : (Tür.) Er. 1. Kanun, santur vb. sazların genel adı. 2. Saklanan kullanılmayan şey. 3. Tembel.
YAVER : (Fars.) Er. – Yardımcı.
YAVEŞ : (Tür.) Er. 1. Ağırbaşlı, yumuşak huylu, sakin. 2. Şefkatli, sevecen.
YAVUZ : (Tür.) Er. 1. Yaman güçlü, güzel. 2. Sert, şiddetli, çetin, keskin. 3. Fevkalade, ala, müstesna. 4. Kötü, fena azgın. Yavuz Sultan Selim. Hilafetin Osmanlılara geçmesini sağlayan dokuzuncu Osmanlı padişahı.
YAVUZALP : (Tür.) Er. – Çetin ve mücadeleci yiğit.
YAVUZAY : (Tür.) Er. – . Ayın en güzel hali.
YAVUZCAN: (Tür.) Er. – Güçlü kişiliği olan, kimse.
YAVUZER : (Tür.) Er. – Cesur, güçlü erkek.
YAVUZHAN: (Tür.) Er. – Güçlü hükümdar, hakan.
YAY : (Tür.) Er. 1. Ok atmaya yarayan, iki ucu arasına kiriş gerilmiş eğri ağaç ya da metal çubuk. 2. Burç.
YAYGIR : (Tür.) Er. – Gökkuşağı.
YAYLA : (Tür.) Ka. – Deniz yüzeyinden yüksek, yaz mevsiminde oturulan serin ve yüksek yerler.
YAZGAN : (Tür.) Er. – Yazan, yazar.
YAZGI : (Tür.) – Kader, alın yazısı. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YAZGÜLÜ : (Tür.) Ka. – Yazın açan gül.
YAZIR : (Tür.) Er. – Oğuzların, Bozok kolunun Ayhan soyundan gelen bir Türkmen boyunun adı.
YA´KUB : (Ar.) Er. 1. Erkek keklik. 2. İbranice, “Takib eden, izleyen”. -Hz. Yusuf (a.s.)´un babası ve Kur´an-ı Kerim´de ismi geçen 25 peygamberden (Hz. Ya´kub). Hz. İshak (a.s.)´ın oğlu.
YEDİGER : (Tür.) Er. – Büyük ayı takım yıldızı.
YEDİVEREN: (Tür.) Ka. – Yılda her mevsim çiçek açan gül.
YEFA : (Ar.) – Yüksek yer. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YEGAH : (Fars.) Ka. – Türk müziğinin en eski makamlarından bir terkib.
YEGAN : (Fars.) Er. – Tekler, birler.
YEGANE : (Fars.) Ka. – Biricik, tek.
YEĞİN : (Tür.) Er. 1. Zorlu, katı, şiddetli. 2. Baskın, üstün. Yiğit, güçlü, çalışkan. 3. Bereketli, bol. 4. İyiliği seven. 5. Yakışıklı, güzel, ince. 6. Uygun yerinde.
YEĞREK : (Tür.) Er. 1. İyilik sever. 2. Güzel. 3. Fazla, çok.
YEHUD : (Ar.) Er. – Yahudi, Hz. Ya´kub´un oğlu Yahuda soyundan gelenler, İsrailoğulları.
YEHUDA : (Ar.) Er. – Hz. Ya´kub´un on iki oğlunun en büyüğü.
YEKÇEŞME : (Fars.) Ka. 1. Tek gözlü. 2. (Tür.) Güneş.
YEKDANE : (Fars.) Ka. 1. Eşi benzeri olmayan, tek. 2. Bir çeşit gerdanlık.
YEKPARE : (Fars.) Ka. – Tek parça, bütün, som.
YEKRENG : (Fars.) Ka. 1. Bir renkte olan. 2. Sözünün eri olan. 3. Meşhur bir çeşit lale.
YEKRU : (Fars.) Er. 1. Bir yüzlü, iki yüzlü olmayan. 2. Güvenilir dost.
YEKSAN : (Fars.) 1. Düz. 2. Bir, beraber. 3. Her zaman, bir düzeyde. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YEKSER : (Fars.) Er. 1. Yalnız başına. 2. Bir baştan bir başa. 3. Ansızın, nagehan.
YEKTA : (Fars.) Er. 1. Tek, yalnız. 2. Eşsiz, benzersiz.
YELAL : (Tür.) Er. – Rüzgar, yel, esinti.
YELDÂ : (Fars.) Ka. – Uzun ve siyah şey. Şeb-i yelda
YELDAN : (Tür.) Er. – Hızlı, süratli.
YELEN : (Tür.) Er. 1. Arzu, istek. 2. Fırtına.
YELER : (Tür.) Er. – Yel gibi hızlı, çabuk kimse.
YELESEN : (Tür.) Er. – Yel gibi hızlı, çabuk.
YELİZ : (Tür.) Ka. – Güzel, havadar, aydınlık.
YELMEN : (Tür.) Er. – Aceleci, hızlı davranan, canı tez kimse.
YENAL : (Tür.) Er. – Galip gelmek, zafer kazanmaktan emir.
YENAY : (Tür.) – Yeni ay, hilal-i ayça. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YENBU : (Ar.) – Pınar, çeşme, kaynak. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YENER : (Tür.) – Üstün gelen, kazanan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YENGİ : (Tür.) Er. – Zafer, utku, yenme, alt etme.
YENİSEY : (Tür.) Er. – Eski SSCB´de 3800 km uzunluğundaki ırmak.
YENİSU : (Tür.) – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YEREL : (Tür.) – Belirli bir yer ile ilgili olan, örf. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YERGİN : (Tür.) Er. – Hüzünlü, tasalı, kaygılı.
YERHUM : (Ar.) Er. – Erkek kartal.
YERSEL : (Tür.) – Yere ait, yerle ilgili. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YERTAN : (Tür.) Er. – Güneşin ilk ışıklan.
YESAR : (Ar.) Er. 1. Varlık, zenginlik. 2. Sol, sol tarafı.
YESARET : (Ar.) Ka. 1. Kolaylık. 2. Zenginlik.
YESÂRİ : (Ar.) Er. 1. Sol, solla ilgili, sol tarafa ait. 2. Zenginlikle ilgili.
YEŞİL : (Tür.) Ka. 1. San ile mavinin karışımından oluşan, çoğu bitki yapraklarında görülen renk. 2. Genç, taze. 3. Koyu al renkte at. 4. Yeşil başlı yaban ördeği.
YEŞİM : (Ar.) Ka. – Açık yeşil ve pembe renkli, kolay işlenen, değerli bir taş.
YESÜGEY : (Tür.) Er. – Cengiz Han´ın babası, Kubilay Han´ın kardeşi olan Türk- Moğol hükümdarı.
YETEN : (Tür.) 1. Yetişen, ulaşan. Olgun, olgunlaşan. 2. Süresi dolan, günü gelen. 3. Tüm canlılar, herkes. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETENER : (Tür.) Er. – Olgun erkek.
YETER : (Tür.) – Sonuncu olması istenen çocuklara verilen adlardır. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETİK : (Tür.) Er. 1. Yetişmiş, erişmiş, büyümüş. Bilgili, olgun. 2. Güç işleri başaran, becerikli. 3. Delikanlı. 4. İri, büyük.
YETİŞ : (Tür.) – Amacına ulaş, isteğine kavuş. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETİŞEN : (Tür.) – Ulaşan, kavuşan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETKİN : (Tür.) – Gerekli olgunluğa erişmiş olan, ergin. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YETKİNER : (Tür.) Er. – Olgun, kişilikli bilge.
YEZDAN : (Fars) 1. Zerdüştlerin iyilik tanrısı. 2. Allah. – İsim olarak kullanılmaz.
YEZİD : (Ar.) Er. – Emevi halifesi Muaviye´nin 3. oğlu.
YIBAR : (Tür.) Er. – Misk, amber, güzel koku.
YİĞİT : (Tür.) Er. 1. Güçlü, yürekli, kahraman, alp 2. Delikanlı, genç, erkek. 3. Gözüpek, düşüncelerini açıkça söylemekten kaçınmayan kimse.
YİĞİTCAN : (Tür.) Er. – Güçlü, korkusuz, kahraman.
YİĞİTHAN : (Tür.) Er. – Yiğit, cesur hakan.
YİĞİTKAN : (Tür.) Er. – Güçlü, cesur soydan gelen.
YILDANUR : (Tür.) Ka. – Seneyi aydınlatan, ışık saçan.
YILDIKU : (Tür.) Ka. 1. Yıldız. 2. Ünlü Hun hükümdarı Atilla´nın son karısı.
YILDIR : (Tür.) Er. – Parlak, parlayan, ışıklı ışık.
YILDIRAN : (Tür.) Er. – Parlayan, ışıldayan, ışık saçan.
YILDIRAY : (Tür.) Er. – Parlak, ışık saçan ay.
YILDIRIM : (Tür.) Er. 1. Büyük ışık parlaması ve gök gürültüsüyle ortaya çıkan bulutlar arasında veya buluttan yere elektrik boşalması, saika. 2. Şiddetli, süratli, çabuk! Yıldırım harekatı. Ünlü Osmanlı padişahı: Yıldırım Bayezid.
YILDIZ : (Tür.) Ka. 1. Geceleri gökte çıplak gözle ışıklı bir nokta olarak görülen gök cismi, necm, kevkeb, si-tare, ahter. 2. Bir noktadan çevreye beş veya daha fazla çıkıntısı olan köşeli. 3. Baht, talih. 4. Mesleğinde çok parlamış kimse ve daha çok parlamış ki
YILDIZHAN: (Tür.) Er. – Yıldızların hakanı.
YILMA : (Tür.) Er. – Vazgeçme, korkma, doğru yoldan yürümekten ayrılma, yılma.
YILMAZ : (Tür.) Er. – Yılmayan, bıkmayan, azimli, sebatlı.
YOĞUN : (Tür.) Er. 1. Oylumuna oranla ağırlığı çok olan. 2. Dolu, sık. 3. Kalabalık. 4. İri, kaba, kalın.
YOLAÇ : (Tür.) Er. – Yol gösteren, kılavuz.
YÖNAL : (Tür.) Er. – Yönünü, cepheni al.
YONCA : (Tür.) Ka. – Baklagillerden, kırmızı veya mor çiçek açan, çayır bitkisi.
YÖNET : (Tür.) Er. 1. Uygun, doğru. 2. İyi, güzel. 3. Uysal. 4. Becerikli, yatkın. 5. Biçim, tarz, usul.
YÖNTEM : (Tür.) 1. Yol, tarz, metod. 2. Yetenek. 3. Uygun, kolay. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YORDAM : (Tür.) 1. Kılavuz, rehber. 2. Beceri, yatkınlık. 3. Gelenek, görenek. 4. Anlayış, yerinde davranış. 5. Kural, yöntem, düzen. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YORUÇ : (Tür.) Er. – Komutan, kumandan.
YÖRÜK : (Tür.) Er. 1. Göçebe. 2. Çabuk yürüyen, hızlı. 3. Hayvancılıkla geçinen göçebe Oğuz Türkleri.
YOSUN : (Tür.) – Çoğu sularda yetişen, ilkel yapıdaki bitkilerin genel adı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜCE : (Tür.) – Yüksek, büyük, ulu, bala. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜCEALP : (Tür.) Er. – Büyük, ulu yiğit.
YÜCEL : (Tür.) – Yüksel, yüce bir duruma gel, başarı kazan, ilerle. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜCELAY : (Tür.) – (bkz. Yücel). -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜCELEN : (Tür.) Er. – Yükselen, yüce bir duruma gelen, ilerleyen.
YÜCESAN : (Tür.) Er. – Saygın bir adı olan.
YÜCESOY : (Tür.) Er. – Saygın, ulu, soylu.
YÜKSEL : (Tür.) – Yükseklere çık, yücel, basan kazan, ilerle. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YULA : (Tür.) 1. Meşale. Kandil. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YULUĞ : (Tür.) 1. Mutlu, mesut. 2. Hak, adalet. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜMİN : (Ar.) Er. 1. Uğur, mutluluk. 2. Bereket.
YUMLU : (Tür.) 1. Uğurlu, kutlu. 2. Kutsal, mübarek. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜMNA : (Ar.) Ka. – Sağ taraf.
YÜMNİ : (Ar.) Er. 1. Uğurlu, becerikli. İşi sağ eliyle gören. Kıyamet gününde kitabını sağ tarafından alacak olan. 2. Uğura ait, uğurla ilgili.
YUMUK : (Tür.) Ka. 1. Açılmamış çiçek, gül goncası. 2. Uysal, sessiz, ağırbaşlı.
YUMUŞ : (Tür.) – İş, güç çalışma. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YUNUS : (Ar.) Er. 1. Ilık ve sıcak denizlerde yaşayan, memeli hayvan. 2. Bir takım yıldızın adı. 3. Uzun müddet bir balığın karnında kaldığı rivayet edilen ve Kur´an-ı Kerim´de ismi geçen 25 peygamberden birisi. Hz. Yunus (a.s.). Kur´an-ı Kerim´in 10. suresi.
YURA : (Tür.) Er. – Dağ sırtı.
YURDAER : (Tür.) Er. – Yurdu için doğmuş kimse.
YURDAGÜL : (Tür.) Ka. – Ülkene gül. İlken için yararlı ol.
YURDANUR: (Tür.) Ka. – Yurduna, ülkene ışık saç, aydınlat.
YURDAŞEN : (Tür.) – Yurdu şenlendiren. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YURDAY : (Tür.) – Yurdu aydınlatan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YURDCAN : (Tür.) Er. – Yurda canlılık veren.
YURDUSEV : (Tür.) Ka. – Ülkeni, yurdunu sev.
YURT : (Tür.) Er. 1. At, kısrak. At sürüsü. 2. Orman.
YURTSEVEN: (Tür.). – Yurdunu milletini seven. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
YÜRÜK : (Tür.) Er. 1. Çabuk ve hızlı yürüyen. 2. Tarihte yeniçerilere katılan yaya asker. 3. Hızlı koşan at.
YÜRÜKER : (Tür.) Er. – (bkz. Yürük).
YUŞA : (Tür.) Er. – Tarihlerde, Peygamber olduğu rivayet edilen Yûşa b. Nün.
YÜSR : (Ar.) Er. 1. Kolaylık, rahat. 2. Zenginlik.
YÜSRA : (Ar.) Ka. – Sol taraf.
YUSUF : (Ar.) Er. 1. Hz. Ya´kub (a.s.)´un oğlu olan peygamber Hz. Yusuf. 2. İbranice
YÜZÜAK : (Tür.) Er. – Dürüst, namuslu, doğru, suçsuz kimse.

Sponsorlu bağlantılar
ÖZEL ARAMA FORMU

ARADIĞINIZI BULAMADIYSANIZ BURADAN ARAYIN

Bu Konuyu Sosyal Medyada Paylaş

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Yorum Yaz

Yukarı Çık